COVİD 19 sürecinin iş hukuku yönünden en önemli yansıması, o dönemdeki iş sözleşmelerinin askıda olmasıdır. İş sözleşmesinin askıda olması durumunda işçi ücretsiz izinde sayılır. Nitekim COVİD 19 döneminde yürürlüğüne giren 4857 sayılı İş Kanunu’nun geçici madde 10 hükmüne göre “Bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç aylık süreyi geçmemek üzere işveren işçiyi tamamen veya kısmen ücretsiz izne ayırabilir“. Bu durumda ücretsiz izinde geçen süre işçinin kıdeme esas süresine dahil edilemeyeceğinden hesaplama yapılırken dışlanması gerekmektedir. Duruma yönelik Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nin 05.04.2024 tarihli, 2024/5138 esas ve 2024/6724 sayılı kararında “…İşçinin iş sözleşmesinin askıda olduğu süreler, kıdem süresinden sayılmamalıdır. Örneğin ücretsiz izinde geçen süreler kıdem tazminatına esas süre bakımından dikkate alınmaz…” şeklinde hüküm tesis edilmiştir. (Keza yine aynı dairenin 19.10.2021 tarihli, 2021/7988 esas ve 2021/14483 sayılı kararı ile 24.06.2020 tarihli, 2016/18182 esas ve 2020/6283 sayılı kararı da bu yöndedir).
